Mijn ervaringen bij stichting Still.
In dit bericht wil ik een aantal van mijn ervaringen als fotograaf bij de stichting Still delen.
In de zomer van 2024 besloot ik mij te richten op herdenkingsfotografie. Daarvoor heb ik deze website gemaakt. Mijn doel daarbij is foto’s te maken die betekenis hebben en herinneringen levend houden, zodat anderen daardoor bemoedigd worden.
Bij Stichting Still vond ik een verdere invulling binnen mijn herdenkingsfotografie. Ik ben in december 2025 begonnen. Inmiddels maak ik gemiddeld één tot twee reportages per maand.
Ik merk dat ik zeer verdrietige ouders op een enorm kwetsbaar en intiem moment kan ondersteunen door dit vast te leggen en hen zo een waardevolle herinnering te geven. Mijn pastorale ervaring helpt daarbij, al houd ik die volledig gescheiden van mijn fotowerk voor de stichting.
Ik werk het liefst documentair. De ouders geven vaak zelf, soms aarzelend, aan wat ze willen en willen vertellen. Dan ben ik er en is luisteren belangrijk. Bij het fotograferen geef ik alleen waar nodig suggesties. De hulp van de verpleegkundigen in ziekenhuizen ervaar ik als zeer professioneel en vaak precies goed aanvullend.
Ook kom ik bij ouders thuis. Dat maakt het nog persoonlijker, maar tegelijkertijd ook vertrouwder voor de ouders.
Ieder afscheid bij Stichting Still verloopt op zijn eigen manier. Soms is er behoefte om te praten en te vertellen, soms juist niet. Ook kleine momenten kunnen betekenisvol zijn: een aanraking, een hand die wordt vastgehouden, een broertje of zusje dat voorzichtig kennismaakt, of ouders die samen hun kind vasthouden. Ik probeer daar oog voor te hebben en vast te leggen wat er op dat moment is, zonder iets te forceren.
Soms zijn er heel bijzondere en aangrijpende momenten, zoals een moeder die eerst niet op de foto wilde, maar vlak voor mijn vertrek toch met haar man, hun kinderen en hun stilgeboren kind op de foto ging. Of wanneer een moeder meerdere keren zegt dat ze zich zo leeg voelt, zo leeg…
Ook een ontmoeting gehad waarbij de ouders de begrafenis van hun kindje al hadden voorbereid en mij ter plekke vroegen of ik dat wilde vastleggen. Natuurlijk. Zeer verdrietige momenten, maar tegelijkertijd ook gepaste momenten van zorg en afscheid om op hun eigen manier afscheid te nemen.
Door het fotograferen van hun kindje en het vastleggen van een aantal (rituele) handelingen zie ik soms hoe ouders heel bewust tijd nemen om bij hun kindje te zijn en afscheid te nemen van hun liefste.
Aangrijpend en toch ook zo bemoedigend. Juist in die kwetsbare momenten merk ik hoe waardevol de reportages van Stichting Still kunnen zijn. Dat ik daar als fotograaf een klein onderdeel van mag zijn, ervaar ik als bijzonder. Daarvoor doe ik dit en ik hoop dit nog een aantal jaren te mogen doen.